PlasticFantastic

 Vinden we het gek dat mensen boos worden? De opvang zit vol. Dat wordt inmiddels niet eens meer ontkend. De eerste opvang kan de toestroom niet meer aan. Daarom ligt er een spreidingswet op tafel om het probleem over het land te verdelen. Maar laten we eerlijk zijn. Dat voelt voor veel mensen niet als een oplossing. Dat voelt als het verplaatsen van een probleem dat aan de voorkant ontstaat. Tegelijk zie je iets anders. Al langer geeft een grote groep mensen aan dat de instroom omlaag moet. Dat is geen kleine minderheid. Dat is een breed gedragen gevoel in de samenleving. En wat gebeurt er vervolgens? Er komen bijeenkomsten met omwonenden. Mensen willen hun zorgen uitspreken. Maar nog voordat het gesprek goed en wel begint, staan er ME-busjes klaar. Dan gaat er iets mis. Want wat zegt dat beeld eigenlijk? Niet: we gaan in gesprek. Maar: we rekenen op problemen. En precies daar schuurt het. De meeste mensen die hun zorgen uiten zijn geen relschoppers. Dat zijn gewoon inwoners die z...

Vijf partijen zitten aan tafel in Noordwijk. Er wordt gesproken over een gezamenlijke basis. Het AZC wordt genoemd als punt waar partijen elkaar op gevonden hebben: tegen. Dat zou de basis zijn. Tegelijkertijd blijft het bij één partij stil over een wethouder. Geen naam, geen toelichting. In de wandelgangen valt die naam wel: Martijn Kortleven. En dan wordt het interessant. Hij sprak zich eerder landelijk bij nieuwsuur uit vóór een AZC. Dat staat haaks op wat nu als gezamenlijke lijn wordt gepresenteerd. Hij woont bovendien niet in Noordwijk. Bij zo’n lokaal dossier roept dat vragen op. En er is nog iets. In dat tv-optreden zei hij: “de wet is de wet”. Als dat de lijn wordt, wat blijft er dan over van lokale keuzes? Van de rol van de gemeenteraad? De raad is er niet om alleen uit te voeren wat “moet”. De raad is er om af te wegen en richting te geven. Dan ontstaat dit beeld: een mogelijke wethouder niet woonachtig in Noordwijk eerder vóór een AZC en nu nog niet open benoemd Het punt is...