Nr 264. Effe serieus. “Hoeveel zijn we nog baas in eigen dorp – en laat de raad zich aan de kant schuiven?” #gemeenteraadsverkiezingen2026
Posts
Wat ons steeds heeft beziggehouden in het LGDG-dossier is de volgorde. Eerst hoort de raad te bepalen waar Noordwijk naartoe wil. Dat gebeurt in de Omgevingsvisie. Pas daarna hoort het college een programma te maken waarin staat hoe dat wordt uitgevoerd. In dit proces is dat omgedraaid. Het programma voor het landelijk gebied lag al grotendeels klaar, terwijl de visie nog niet definitief was. De raad kreeg te horen dat zij zienswijzen konden indienen en dat er ruimte was om bij te sturen. Maar nu we richting donderdag (raadsvergadering) gaan, zien we dat bijna al die voorstellen worden ontraden. Dat betekent dat het college de raad adviseert om ze niet over te nemen. Formeel mag de raad iets zeggen, maar inhoudelijk wordt bijna alles afgeraden. Dan is de vraag hoeveel ruimte er werkelijk was. Donderdag besluit de raad over wijzigingen die grote gevolgen hebben voor het landelijk gebied, energie, woningbouw en de inrichting van onze leefomgeving. Dat zijn geen kleine keuzes. Dat zi...
Wat klopt hier eigenlijk niet? In de discussie over Kinderboerderij ’t Schaapsherdertje worden stevige dingen gezegd. Dat het bestuur moet aftreden. Dat de gemeente terecht heeft ingegrepen. Dat het beheer anders moet. Dat zijn geen kleine uitspraken. Dat raakt het hart van de kinderboerderij. Maar even rustig gekeken naar hoe het zit: Een stichting is een zelfstandige organisatie. Het bestuur is verantwoordelijk. Vrijwilligers zijn onmisbaar, maar zij bepalen niet wie er bestuurt en zij kunnen niet besluiten dat de gemeente het moet overnemen. Dat is gewoon hoe het juridisch werkt. Als er wordt gesproken over “onbehoorlijk bestuur”, dan moet dat met feiten worden onderbouwd. Zulke beschuldigingen zijn serieus. Die kun je niet zomaar roepen of zonder wederhoor publiceren. Ook wordt er gepleit voor terugkeer van een beheerder die inmiddels niet meer in functie is, terwijl er al een nieuwe beheerder is aangesteld. Dan klopt het verhaal feitelijk al niet meer. De echte vragen...
Rode draad – Waarom staat dit hier? In de beantwoording op de Omgevingsvisie 1.2 en het PLGDG schrijft het college dat transformatorstations om technische en financiële redenen binnenstedelijk de voorkeur kunnen hebben. De vraag is: waarom wordt dit zo nadrukkelijk vastgelegd in een visie en programma? Een omgevingsvisie zet ruimtelijke kaders voor de toekomst. Als daarin wordt opgenomen dat binnenstedelijke plaatsing de voorkeur kan hebben, dan is dat geen neutrale opmerking. Dan is dat een beleidsrichting. Dat betekent feitelijk dat dit soort installaties niet alleen buiten de leefomgeving worden gedacht, maar ook midden in woongebieden mogelijk blijven — en zelfs de voorkeur kunnen krijgen. Waar blijft hierin de gezondheid? Is dat een bewuste keuze? En zo ja, is de raad zich ervan bewust dat hiermee de deur structureel open blijft voor binnenstedelijke plaatsing van zware energie-infrastructuur? Dit gaat niet over één locatie. Dit gaat over het principe dat in het beleid wordt vastg...
Nr 262. Effe serieus.
Menselijke maat gaat niet over systemen. Het gaat over mensen. Niet over uitvoeringsagenda’s, regiodeals en samenwerkingsconstructies. Als bestuurders zich afvragen wat het precies betekent, zegt dat misschien al genoeg.
De menselijke maat
In de stukken voor de komende raadsvergadering staat de vraag wat we eigenlijk bedoelen met “de menselijke maat”. Dat is opvallend, want dit zou juist het uitgangspunt van beleid moeten zijn en geen ingewikkelde puzzel. Als het college zich bij de invulling van moestuinen en paardenweitjes afvraagt wat “menselijke maat” betekent, dan zit daar misschien precies het probleem. De menselijke maat betekent gewoon dat besluiten passen bij het dorp en bij de mensen die er wonen. Dat plannen begrijpelijk zijn, eerlijk voelen en niet alleen logisch kloppen op papier. Het betekent dat je eerst kijkt wat een besluit doet met inwoners, en daarna pas hoe het past in regionale afspraken of grote programma’s. In dossiers als het LGDG en de Omgevingsvisie zien we al langer dat plannen soms verder zijn uitgewerkt dan het gesprek met inwoners. Dan lijkt het systeem belangrijker dan de gemeenschap. Misschien moeten we het omdraaien. Eerst de vraag: is dit goed voor onze inwoners en kunnen zij het dr...
