Ff een belletje #2 https://youtube.com/shorts/xm6sdpjFi44?si=AR4rbOlK-UN89uBB
Posts
Stel je voor. Je loopt de supermarkt binnen in Noordwijk. Je doel is simpel. Je wilt bananen. Maar bij binnenkomst hangt er een groot bord: “Welkom in de Integrale Fruitvisie 2.0” Je vraagt waar de bananen liggen. De medewerker zegt: “Dat hangt af van het zoekgebied.” Een ander voegt toe: “Binnen de groenblauwe dooradering zijn bananen mogelijk onvermijdelijk.” Je probeert het nog eens: “Maar ik wil gewoon bananen.” Antwoord: “Dat kan niet sectoraal worden benaderd. We moeten dit in samenhang zien met de regionale fruitstrategie.” En voor je het weet stem je over: een tussenstap, een verkenning, een kaderstellend document, en een pilot banaan in samenwerking met de regio. Iemand zegt nog: “De provincie zal dit anders niet goedkeuren.” En ergens, halverwege het gangpad, denk je: Ik wilde toch alleen bananen? https://youtube.com/shorts/EwVF0U2InjA?feature=share
Nabeschouwing – Waar bleef de mens Gisteravond spraken vijf inwoners in tijdens de commissievergadering. Geen beroepsinsprekers, geen belangenorganisaties met communicatieteams, maar gewone burgers die de moed hadden om hun zorgen, hun twijfel en soms hun wanhoop hardop uit te spreken. Het waren geen technische betogen, maar hartekreten. Eén inspreker gebruikte zelfs het woord barmhartigheid. Dat woord viel niet licht; het klonk als een laatste beroep op iets wat groter is dan regels en beleidskaders. Het bleef in de zaal hangen, al werd het daarna niet meer herhaald. Wat volgde was een debat in een heel andere taal. Er werd gesproken over groenblauwe dooradering, nagenoeg emissievrije zones, ekozones, zoekgebieden en NNN-netwerken. Over provinciale kaders en over de positie van de LTO in het speelveld. Begrippen die beleidsmatig kloppen, die passen in rapporten en visies, maar die voor veel inwoners nauwelijks nog te vertalen zijn naar hun eigen leven, hun straat, hun gro...
Waar is de mens gebleven in onze lokale democratie? Dit is de reactie die wij kregen toen wij ons aanmeldden om in te spreken bij de commissie. Alles klopt. Alles is netjes. Alles is volgens de regels. En toch schuurt het. Want wat zegt deze mail eigenlijk? Je mag spreken, maar niet in gesprek. Je mag iets zeggen, maar niet reageren. Je mag informatie geven, maar niet toetsen. Je mag gehoord worden, maar er is geen enkele garantie dat er ook iets mee gebeurt. De inwoner wordt hier niet benaderd als deelnemer aan de democratie, maar als tijdslot in de agenda. Inspreken is geen dialoog, maar een procedure. Geen ontmoeting, maar een afhandeling. Geen mens, maar een minuutenteller. Raadsleden mogen daarna onderling praten. Het college mag zwijgen. De inwoner kijkt toe vanaf de tribune. En dit alles bij besluiten die gaan over de toekomst van een dorp — soms zelfs vlak voor verkiezingen, waarna beleid gewoon doorloopt en de nieuwe raad het op het bord krijgt. Dit is geen aanval op de ...
Eerst een stapje, daarna is het te laat In het Leidsch Dagblad is te lezen dat de provincie Zuid-Holland en drinkwaterbedrijf Dunea bij de Raad van State waarschuwen voor aardwarmte-opsporing onder het duingebied. Hun zorg is helder: als je het eerste stapje eenmaal toestaat, dendert de trein door en gaat het economisch belang van bedrijven uiteindelijk zwaarder wegen dan het publieke belang, zoals de bescherming van ons drinkwater. Precies dat patroon dreigt nu ook in Noordwijk. Morgen wordt in de commissie gesproken over het programma LGDG, waarin het warmtenet inhoudelijk wordt vastgezet. Om dat mogelijk te maken, moet de gemeenteraad eerst instemmen met Omgevingsvisie 1.2, een tussenstap en omweg die het college nodig heeft om beleid vooruit te schuiven zonder dat het inhoudelijke debat al is gevoerd. Het klinkt onschuldig, omdat wordt gezegd dat het ‘nog geen besluit’ is en dat het ‘maar een visie’ betreft. Maar wie eenmaal deze stap zet, weet ook dat terugdraaien later vrij...