Wat deze week weer overal domineert, zijn dezelfde beelden: vernielingen, vuurwerk, boze gezichten, politie en bestuurders die oproepen tot rust. Laat daar geen misverstand over bestaan: geweld hoort niet thuis in een democratie. Wie vernielt, bedreigt of intimideert, overschrijdt een grens en moet worden aangepakt. Alleen lijkt het gesprek daar vervolgens vaak ook te stoppen. Want achter die beelden zit een veel grotere groep mensen die niets vernielt, niemand bedreigt en gewoon hun leven leeft. Mensen die werken, kinderen opvoeden, vrijwilligerswerk doen, belasting betalen en ondertussen oprecht zeggen dat het hen te veel begint te worden. Ze maken zich zorgen over woningnood, over veiligheid, over volle scholen, over de druk op de zorg en over de vraag hoeveel hun buurt, hun dorp of hun land eigenlijk nog aankan. Toch lijkt die zorg steeds minder eerst echt gehoord te worden. De eerste vraag lijkt steeds minder te zijn waar die onrust vandaan komt, en steeds vaker hoe deze groep ond...