Wat deze week weer overal domineert, zijn dezelfde beelden: vernielingen, vuurwerk, boze gezichten, politie en bestuurders die oproepen tot rust. Laat daar geen misverstand over bestaan: geweld hoort niet thuis in een democratie. Wie vernielt, bedreigt of intimideert, overschrijdt een grens en moet worden aangepakt.

Alleen lijkt het gesprek daar vervolgens vaak ook te stoppen.

Want achter die beelden zit een veel grotere groep mensen die niets vernielt, niemand bedreigt en gewoon hun leven leeft. Mensen die werken, kinderen opvoeden, vrijwilligerswerk doen, belasting betalen en ondertussen oprecht zeggen dat het hen te veel begint te worden. Ze maken zich zorgen over woningnood, over veiligheid, over volle scholen, over de druk op de zorg en over de vraag hoeveel hun buurt, hun dorp of hun land eigenlijk nog aankan.

Toch lijkt die zorg steeds minder eerst echt gehoord te worden. De eerste vraag lijkt steeds minder te zijn waar die onrust vandaan komt, en steeds vaker hoe deze groep onder controle gehouden moet worden.

Precies daar begint iets wat op de lange termijn gevaarlijk kan worden.

Want wanneer een samenleving vooral naar de extremen kijkt, vervaagt langzaam het verschil tussen de relschopper en de vreedzame burger. Dan gaat het steeds minder over luisteren en steeds meer over beheersen. Dan voelen gewone mensen wel dat ze mogen meepraten, zolang hun zorgen niet te veel schuren met de richting die al lijkt te zijn gekozen.

Draagvlak ontstaat niet doordat bestuurders, media of Den Haag blijven herhalen dat iets “moet”. Draagvlak ontstaat pas wanneer mensen voelen dat hun zorgen werkelijk mogen bestaan, ook wanneer die ongemakkelijk zijn of botsen met beleid.

Misschien is dat wel de echte vraag van deze tijd: luisteren we nog echt naar inwoners voordat frustratie omslaat in boosheid… of zelfs in escalatie?

#PlasticFantastic #EffeSerieus #Democratie #Nederland #Draagvlak #Vrijheid