Waar is de mens gebleven in onze lokale democratie?

Dit is de reactie die wij kregen toen wij ons aanmeldden om in te spreken bij de commissie.

Alles klopt.

Alles is netjes.

Alles is volgens de regels.

En toch schuurt het.

Want wat zegt deze mail eigenlijk?

Je mag spreken, maar niet in gesprek.

Je mag iets zeggen, maar niet reageren.

Je mag informatie geven, maar niet toetsen.

Je mag gehoord worden, maar er is geen enkele garantie dat er ook iets mee gebeurt.

De inwoner wordt hier niet benaderd als deelnemer aan de democratie, maar als tijdslot in de agenda.

Inspreken is geen dialoog, maar een procedure.

Geen ontmoeting, maar een afhandeling.

Geen mens, maar een minuutenteller.

Raadsleden mogen daarna onderling praten.

Het college mag zwijgen.

De inwoner kijkt toe vanaf de tribune.

En dit alles bij besluiten die gaan over de toekomst van een dorp — soms zelfs vlak voor verkiezingen, waarna beleid gewoon doorloopt en de nieuwe raad het op het bord krijgt.

Dit is geen aanval op de griffie.

Dit is hoe het systeem is ingericht.

Maar misschien is dat precies de vraag die gesteld moet worden:

👉 Als dit participatie heet, waar is dan de mens gebleven in onze democratie?

@raadsledennoordwijk