De menselijke maat

In de stukken voor de komende raadsvergadering staat de vraag wat we eigenlijk bedoelen met “de menselijke maat”. Dat is opvallend, want dit zou juist het uitgangspunt van beleid moeten zijn en geen ingewikkelde puzzel. 

Als het college zich bij de invulling van moestuinen en paardenweitjes afvraagt wat “menselijke maat” betekent, dan zit daar misschien precies het probleem.

De menselijke maat betekent gewoon dat besluiten passen bij het dorp en bij de mensen die er wonen. Dat plannen begrijpelijk zijn, eerlijk voelen en niet alleen logisch kloppen op papier. Het betekent dat je eerst kijkt wat een besluit doet met inwoners, en daarna pas hoe het past in regionale afspraken of grote programma’s.

In dossiers als het LGDG en de Omgevingsvisie zien we al langer dat plannen soms verder zijn uitgewerkt dan het gesprek met inwoners. Dan lijkt het systeem belangrijker dan de gemeenschap.

Misschien moeten we het omdraaien. Eerst de vraag: is dit goed voor onze inwoners en kunnen zij het dragen? Als dat helder is, volgt de rest vanzelf. Dat is de menselijke maat.