Vijf partijen zitten aan tafel in Noordwijk. Er wordt gesproken over een gezamenlijke basis. Het AZC wordt genoemd als punt waar partijen elkaar op gevonden hebben: tegen. Dat zou de basis zijn.

Tegelijkertijd blijft het bij één partij stil over een wethouder. Geen naam, geen toelichting.

In de wandelgangen valt die naam wel: Martijn Kortleven.

En dan wordt het interessant.

Hij sprak zich eerder landelijk bij nieuwsuur uit vóór een AZC. Dat staat haaks op wat nu als gezamenlijke lijn wordt gepresenteerd. Hij woont bovendien niet in Noordwijk. Bij zo’n lokaal dossier roept dat vragen op.

En er is nog iets.

In dat tv-optreden zei hij: “de wet is de wet”. Als dat de lijn wordt, wat blijft er dan over van lokale keuzes? Van de rol van de gemeenteraad?

De raad is er niet om alleen uit te voeren wat “moet”. De raad is er om af te wegen en richting te geven.

Dan ontstaat dit beeld:

een mogelijke wethouder
niet woonachtig in Noordwijk
eerder vóór een AZC
en nu nog niet open benoemd

Het punt is niet de persoon. Het punt is het proces.

Wordt de raad leidend in de keuzes? Of wordt de lijn: het moet, dus we doen het?

Als dat laatste de praktijk wordt, dan verandert er weinig. Dan blijven besluiten hetzelfde, alleen met andere woorden.

En dat is precies waar veel inwoners al langer vraagtekens bij zetten