Van het gas af? Alleen als je bereid bent jezelf voor de gek te houden.

Het klinkt prachtig: “In 2050 zijn we van het aardgas af.” Wie daar vragen over stelt, krijgt vaak meteen het stempel klimaatontkenner. Maar zodra jouw wijk wordt aangesloten op een “duurzaam warmtenet”, zoals in Noordwijk, blijkt dat hele verhaal vooral een slimme taaltruc.

Ja, jouw eigen gasketel moet eruit. Dan ben je officieel “aardgasvrij”. Maar een paar kilometer verderop staat een WKK-centrale op aardgas warmte te maken voor datzelfde “duurzame” net. Dus laat je niets wijsmaken: de CO₂ neemt niet af, het gasverbruik verdwijnt niet, het schuift alleen van jouw cv-ketel naar een centrale gasmotor die op volle toeren draait. In de praktijk komt 30 tot 60 procent van jouw warmte uit aardgas-WKK, in koude periodes zelfs 80 procent.

We noemen het “van het gas af” omdat dat mooier klinkt dan: “het gasgebruik centraliseren in een fabriek waar niemand tegen mag kiezen.”

En laat het duidelijk zijn: wij zijn niet tegen gas. Gas is schoon, betrouwbaar en zeer geschikt als transitiebrandstof. We zijn alleen tegen oneerlijke framing en technische luchtkastelen die als verplicht traject worden verkocht.

De gemeente heeft gekozen voor een collectief warmtenet met een gasgestookte WKK in de keten. En dus moet jij straks verplicht aan de buis, want “collectief is efficiënter”.

Efficiënter voor wie? Voor partijen die subsidies binnenhalen. Voor bestuurders die een vinkje “aardgasvrij” kunnen zetten. Voor het warmtenetbedrijf dat decennia inkomsten garandeert. Niet voor de inwoners. Niet voor de keuzevrijheid. Niet voor de betaalbaarheid.

En als de gasprijs weer stijgt, zoals in 2022, dan betaal je mee aan een gascentrale waar je zelf niet eens nee tegen mag zeggen.

Dit is geen warmtetransitie. Dit is het doorzetten van gasgebruik, maar dan met een communicatiesausje en een verplichting erbij. 

Dus als iemand zegt: “We gaan van het gas af!”, vraag dan rustig: van wiens gas eigenlijk? Want zolang er een centrale gasmotor draait voor jouw warmtenet, zijn we voorlopig maar van één ding echt af: onze eigen keuze.