Open brief aan wethouder Kortleven

Over luisteren, wet en de menselijke maat

Geachte wethouder Kortleven,

Tijdens uw optreden bij Nieuwsuur sprak u de volgende woorden: “Er was eerst geen meerderheid, na de protesten opeens wel. Raadsleden zeiden: wij luisteren naar het volk. Als de spreidingswet gewoon was aangenomen, hadden we deze discussie niet hoeven voeren.”

In één adem zei u daarmee meer dan u wellicht bedoelde. Uw woorden raakten aan iets diepers dan het onderwerp van de avond: ze raakten aan de vraag wat democratie nog is, wanneer luisteren tot iets verdachts wordt gemaakt.

Juist raadsleden hebben de taak om de brug te vormen

tussen bestuur en bevolking.

Zij vertegenwoordigen geen systeem, maar mensen.

Wie hen verwijt dat ze luisteren, verwijt hen dat ze hun werk doen.

Wie luistert, erkent dat beleid niet boven de samenleving zweeft, maar eruit voortkomt. Wie weigert te luisteren, maakt van bestuur een technisch beheer van mensen, en van wetten een schild tegen menselijke twijfel.

De opmerking dat “de spreidingswet de discussie overbodig had gemaakt” is veelzeggend.
Het klinkt rationeel, maar verraadt een verlangen naar eenvoud: een wereld waarin de wet het denken vervangt.
Waarin moeilijke vragen over draagvlak, rechtvaardigheid of gemeenschap worden opgelost door een wet.

Maar wetten zijn geen waarheidsmachines. Ze zijn het product van debat, niet de vervanging ervan.
Een bestuur dat zich achter wetgeving verschuilt, verliest het contact met het leven waarvoor die wet bedoeld was.

De laatste dagen klinkt het refrein in de media:
“Geweld mag niet lonen.”

Een uitspraak die op het eerste gezicht vanzelfsprekend lijkt — en daarom des te effectiever is als instrument van sociale beïnvloeding.
Want wie kan daar nu tegen zijn?
Maar juist omdat niemand ertegen kan zijn, wordt het een ideale leus om complexe menselijke werkelijkheid te versimpelen tot een morele reflex. Ze ontneemt mensen hun waardigheid, hun recht om anders te denken, en hun vertrouwen dat de waarheid in open gesprek gevonden kan worden.

De werkelijkheid was anders: de overgrote meerderheid van de aanwezigen in Noordwijk kwam vreedzaam, met zorg, soms met emotie, maar met een open hart. Wanneer dat wordt weggezet als intimidatie, verliezen burgers niet alleen hun stem, maar ook hun vertrouwen dat die stem nog iets waard is.

Een uitnodiging

Wij schrijven u niet om te veroordelen, maar om u uit te nodigen tot reflectie.
Wat als het luisteren zelf weer een politieke deugd wordt?
Wat als bestuurders niet bang hoeven te zijn voor het rumoer van de samenleving, maar het durven zien als teken van betrokkenheid?

U bent wethouder in een gemeente waar mensen nog naar de raadszaal komen, waar inwoners nog spreken, vragen en protesteren.
Dat is geen probleem — dat is een voorrecht.

Wij hopen dat u de moed vindt om in plaats van afstand te nemen, het gesprek juist dichterbij te brengen.
Want alleen daar, in dat kwetsbare midden, ontstaat vertrouwen.

Met respectvolle groet,

Stichting PlasticFantastic