Update onderstation

Er ligt een nieuwe brief van Liander over het elektriciteitsstation in Noordwijk. Op het eerste gezicht lijkt het een gewone update, maar als je hem goed leest, zie je dat er iets anders gebeurt.

De gemeenteraad heeft eerder gezegd: kijk opnieuw naar andere locaties. Vergelijk alternatieven en maak daarna pas een definitieve keuze. Dat is gewoon zorgvuldig besturen. In de brief wordt die keuze nu direct gekoppeld aan een probleem. De planning schuift volgens Liander op van 2030–2032 naar 2033–2038. Dat is een flinke stap. Maar het blijft niet bij die constatering. Daarna wordt uitgelegd wat dat betekent: wachtlijsten, bedrijven die niet verder kunnen, en straks mogelijk ook woningen, kleine ondernemers en mensen die hun aansluiting willen verzwaren.

Dat voelt niet als neutraal informeren. Dat voelt als druk.

Wat het extra wrang maakt, is dat in dezelfde brief staat dat er bij Liander op dit moment geen capaciteit is om aanvullend technisch onderzoek te doen. Dus de raad vraagt om alternatieven serieus te onderzoeken, maar de partij met de kennis zegt eigenlijk: daar hebben we nu geen ruimte voor.

Dan wordt het een lastig spel. Aan de ene kant moet de raad een nieuwe afweging maken. Aan de andere kant wordt die afweging moeilijker gemaakt én tegelijkertijd onder druk gezet door te wijzen op de gevolgen.

En dan is er nog wat er niet gezegd wordt.

Er wordt niet uitgelegd waarom de Freesialaan eerder als beste locatie naar voren is geschoven. Er wordt niet duidelijk gemaakt of de alternatieven echt slechter zijn, en zo ja, waarom. En misschien nog belangrijker: het hele verhaal wordt gebracht alsof het alleen gaat over netcongestie. Maar iedereen weet dat er op de achtergrond meer speelt. De energietransitie, mogelijke warmtenetten, groei van de vraag naar elektriciteit. Dat zijn grote ontwikkelingen die invloed hebben op dit soort keuzes, maar ze blijven buiten beeld.

Daardoor krijg je een verhaal dat vooral draait om tijdsdruk en gevolgen, terwijl de onderliggende keuzes en aannames niet zichtbaar worden gemaakt.

En precies daar begint het te wringen.

Want een gemeenteraad moet kunnen kiezen op basis van een volledig beeld. Niet alleen op basis van wat er misgaat als je niet snel genoeg beslist, maar ook op basis van een eerlijke vergelijking van opties en een duidelijk verhaal over waarom iets de beste keuze is.

De vraag die deze brief oproept is daarom eigenlijk heel simpel.

Krijgt de gemeenteraad hier de ruimte om echt een nieuwe, zorgvuldige keuze te maken?

Of wordt stap voor stap duidelijk gemaakt dat er eigenlijk nog maar één richting overblijft?