Er ligt een nieuwe brief van Liander en inmiddels ook een artikel in het Leidsch Dagblad waarin de boodschap duidelijk wordt neergezet: door het afwijzen van het elektriciteitsstation op de Freesialaan ontstaat vertraging, en die vertraging gaat gevolgen hebben voor bedrijven én inwoners.

Dat klinkt logisch. Maar als je er iets dieper naar kijkt, begint het te wringen.

Allereerst de manier waarop het besluit van de gemeenteraad wordt beschreven. Er wordt gesproken over een “weigering”, alsof het hier gaat om het tegenhouden van iets noodzakelijks. Maar dat is niet wat er gebeurd is. De raad heeft niet gezegd dat er geen station mag komen. De raad heeft gezegd: stop de realisatie van deze locatie, onderzoek de alternatieven en neem een zorgvuldig besluit. Dat is geen obstructie, dat is precies hoe een democratisch proces hoort te werken.

Daarbij komt dat de belangrijkste reden om de Freesialaan niet zomaar door te zetten, nauwelijks terugkomt in het verhaal: de zorgen over gezondheid en leefomgeving. Voor omwonenden is dat geen detail, maar de kern van de discussie. Als je die reden weglaat en alleen focust op vertraging, dan wordt het besluit van de raad anders neergezet dan het werkelijk is.

Wat in het hele verhaal onderbelicht blijft, is dat de locatie aan de Freesialaan niet door de raad is bedacht, maar door Liander zelf als voorkeurslocatie naar voren is geschoven. Terwijl voor veel betrokkenen vanaf het begin duidelijk was dat deze plek gevoelig ligt. Dicht bij woningen, zorgen over gezondheid, verhuizing van een kinderboerderij, ruimtelijke inpassing die onder druk staat.

Als je dan kiest voor zo’n locatie, ligt daar ook een verantwoordelijkheid.

Dan kun je niet achteraf doen alsof de vertraging uitsluitend het gevolg is van een besluit van de raad. Een belangrijk deel van de huidige situatie komt voort uit de oorspronkelijke keuze en de manier waarop die is onderbouwd. Dat is geen detail, dat is de basis van dit hele dossier.

Dan is er nog een fundamentelere vraag die nauwelijks wordt gesteld: voor wie is deze uitbreiding eigenlijk nodig?

Er wordt een beeld geschetst alsof zonder dit station de stroomvoorziening voor iedereen in gevaar komt. Maar dat is niet wat er speelt. Voor huishoudens is er op dit moment gewoon elektriciteit beschikbaar. De knelpunten zitten vooral bij grootverbruikers en uitbreidingen. Dat is een wezenlijk verschil. Want het bepaalt of je praat over een direct probleem voor inwoners, of over een vraagstuk rond groei, bedrijvigheid en toekomstige ontwikkelingen.

Juist die vraag – wat moet dit station precies mogelijk maken, en voor wie – blijft opvallend buiten beeld. Terwijl dat essentieel is om te kunnen beoordelen hoe noodzakelijk en hoe urgent deze uitbreiding werkelijk is.

Juist die nuance ontbreekt, en dat maakt het verhaal eenzijdig.

Het wordt nog problematischer als je kijkt naar het voorbeeld dat wordt gebruikt van de Residence van Henegouwen. Dat project wordt aangehaald om te laten zien dat mensen nu al moeten wachten op een aansluiting. Daarmee wordt een direct verband gesuggereerd met de huidige besluitvorming.

Maar dat verband is er niet.

De vertraging bij dat project speelde al eerder en heeft een eigen achtergrond. Het college heeft daar in 2024 zelfs een officiële nuancering op moeten geven, waarin werd erkend dat de situatie rond aansluitingen complexer ligt en niet simpelweg aan één oorzaak toe te schrijven is. Door dat voorbeeld nu toch in deze context te gebruiken, ontstaat een beeld dat feitelijk niet klopt.

En precies daar komt de vraag op tafel die gesteld moet worden.

Als een brief van een netbeheerder vrijwel één-op-één wordt vertaald naar een artikel, zonder dieper te kijken naar de aannames, de keuzes die daaraan voorafgingen en de context die ontbreekt, is dat dan nog journalistiek die duidt en controleert? Of wordt er vooral een boodschap doorgegeven?

In een dossier als dit maakt dat uit. Want de gemeenteraad staat voor een keuze die zorgvuldig genomen moet worden. Daar hoort een volledig en eerlijk beeld bij, waarin niet alleen de gevolgen van vertraging worden benadrukt, maar ook de oorsprong van die situatie, de belangen die spelen en de vragen die nog open liggen.

Zonder die balans ontstaat er geen open afweging, maar een richting waarin stap voor stap wordt geduwd.

En dat is precies wat hier zichtbaar wordt.