De wet is de wet… behalve als het jezelf raakt? 🍌

Wethouder Kortleven zegt het zelf regelmatig. Bij de spreidingswet: “De wet is de wet.” Die moet gewoon uitgevoerd worden. Duidelijk verhaal. Geen ruimte voor discussie.

Maar laten we datzelfde principe eens naast zijn eigen situatie leggen.

In de wet staat dat een wethouder in de eigen gemeente moet wonen. Dat is geen advies.

Dat is de regel.

Waarom? 

-Omdat je als bestuurder tussen de mensen hoort te staan.

-Omdat je moet weten wat er speelt.

-Omdat je zelf onderdeel bent van de plek waar je over beslist.

In diezelfde wet staat ook dat de gemeenteraad een ontheffing mag geven.

Dat is bedoeld als uitzondering.

Tijdelijk.

Voor bijzondere situaties.

Maar wat gebeurt er hier?

Die ontheffing wordt niet één keer gebruikt. Niet twee keer. Maar steeds opnieuw verlengd.

Dan is het geen uitzondering meer. Dan wordt het een structurele situatie.

En dat schuurt.

Want bij de spreidingswet horen we: “De wet is de wet.” Geen ruimte. Gewoon uitvoeren.

Maar bij de eigen woonplicht zien we iets anders: dan wordt de ruimte in de wet opgezocht.

En maximaal benut.

Nogmaals: dat mag volgens de regels. Maar het is wel selectief. De wet is blijkbaar hard als het anderen raakt. Maar flexibel als het jezelf raakt. En dat is precies waar mensen op afhaken. Niet omdat iets juridisch niet klopt, maar omdat het niet eerlijk voelt.

Dus de echte vraag is simpel:

Is de wet de wet… of alleen wanneer het goed uitkomt?

Of zoals wij het zeggen:

Hoe krom moet een banaan zijn voordat we stoppen met recht praten? 🍌