“We moeten in 2050 van het gas af.”
Het klinkt als een feit.
Het wordt gebruikt als uitgangspunt in gemeentelijke visies, warmteplannen en beleid.
Maar het is geen feit.
Er bestaat geen wet, geen nationaal verbod en geen internationaal akkoord dat zegt dat woningen in 2050 niet meer op gas mogen draaien.
Ook het Klimaatakkoord en internationale klimaattoppen spreken over CO₂-reductie, niet over een verbod op gas. Toch zie je overal dezelfde aanname terugkomen:
van het gas af wordt gepresenteerd als onvermijdelijk eindpunt, terwijl het juridisch slechts een beleidsdoel is — geen verplichting.
Dat verschil is cruciaal.
Beleid is richtinggevend.
Wet is afdwingbaar.
En die laatste ontbreekt.
Door deze stelling als “waarheid” te gebruiken, worden keuzes al vooraf dichtgezet:
* alternatieven verdwijnen uit beeld
* keuzevrijheid wordt ingeperkt
* inwoners dragen de gevolgen van beleid dat juridisch niet vastligt
Eerlijk beleid begint bij eerlijke taal.
Niet doen alsof iets móét, als het in werkelijkheid een politieke keuze is.
Infrastructuur afbreken alsof het verplicht is: nee.
Dat is geen klimaatontkenning.
Dat is feitelijke correctheid.
De Warme Waarheid
Reacties
Een reactie posten