De optelsom die niemand laat zien
Het blijft maar doorgaan. Steeds weer een nieuw plan, een nieuw project, een nieuwe kaart waarop onze leefomgeving opnieuw wordt ingetekend. Ontbossing in het duingebied, een onderstation, aanlandende zeekabels, warmtenetplannen en nu zelfs Smart Energy Hubs. Telkens afzonderlijk gepresenteerd, telkens met de boodschap dat het onvermijdelijk is.
Wie dit al jaren volgt, merkt hoe uitputtend dit wordt. Je spreekt in, je leest stukken, je dient zienswijzen in, en ondertussen rolt het volgende plan alweer over de tekentafel. De ruimte om op adem te komen of om echt opnieuw te kiezen, lijkt er simpelweg niet meer te zijn.
De grootste frustratie zit niet eens in één enkel project, maar in het ontbreken van overzicht en samenhang. Niemand legt eerlijk uit wat deze optelsom betekent voor landschap, natuur en leefbaarheid. Niemand durft hardop te zeggen waar de grens ligt. Alles is “logisch”, alles is “nodig”, en alles schuift steeds verder onze kant op.
Het begint steeds minder te voelen als een groene transitie en steeds meer als een reeks wilde waanzinplannen die over de regio wordt uitgestort. Plannen die elkaar versterken, elkaar noodzakelijk maken en elkaar versnellen — zonder dat inwoners daar ooit echt grip op krijgen.
En misschien is dat wel het meest vermoeiende van alles: het gevoel dat het nooit af is. Dat er altijd nog een volgende fase, een volgende uitbreiding, een volgende ‘onvermijdelijke’ stap komt. De gevolgen blijven hier, de besluiten verdwijnen verder weg, en wij mogen er telkens opnieuw aan wennen.
Reacties
Een reactie posten