De stille afhankelijkheid achter de “slimme” energietransitie
De energietransitie wordt verkocht als modern, slim en duurzaam. Digitalisering zou alles efficiënter maken. Maar wat nauwelijks wordt uitgesproken, is wat we ervoor inleveren: zelfstandigheid, robuustheid en zeggenschap — als burger én als land.
Om het energiesysteem digitaal te sturen zijn grootschalige datacenters nodig. Die draaien dag en nacht, verbruiken enorme hoeveelheden elektriciteit en leggen extra druk op het net. Dat gebeurt juist in een periode waarin huishoudens wordt gevraagd zuinig te zijn met stroom. De burger moet inleveren, het systeem mag groeien.
Voor inwoners betekent dit een fundamentele verschuiving. Verwarming, laden en soms zelfs koken worden afhankelijk van software, dataverbindingen en centrale aansturing. Niet meer van een eigen ketel, maar van een keten van digitale systemen waar je geen invloed op hebt. Valt er iets uit, dan sta je letterlijk in de kou.
Die afhankelijkheid stopt niet bij de voordeur. Ook Nederland als land maakt zich kwetsbaar. Hoe centraler en digitaler het energiesysteem wordt, hoe gevoeliger het is voor storingen, cyberaanvallen en geopolitieke spanningen. Datacenters, netwerken en software worden kritieke infrastructuur — vaak in handen van grote partijen, soms buiten onze landsgrenzen.
Het is de paradox van deze tijd: we breken robuuste, eenvoudige infrastructuur af — zoals het gasnet — terwijl we tegelijk vertrouwen op een fragiel, hoogcomplex en energie-intensief digitaal systeem. Dat wordt verkocht als vooruitgang, maar het vergroot juist de risico’s.
Bron: Actieagenda Digitalisering Energiesysteem. https://open.overheid.nl/documenten/3a2283f0-1995-48b7-9008-ccd3cc232f28/file
#dewarmewaarheid

Reacties
Een reactie posten